De familie van Rhoden was tot leven gekomen. Ze stonden daar, glimmend en wel, op het toneel van mijn fantasie.
Maar eerlijk? Meer dan dat had ik niet.
Ik leunde achterover en ging op zoek naar een gemene deler. Wat speelt zich in hemelsnaam af achter de voordeur van deze familie? Kunnen ze een beetje normaal met elkaar overweg, of is het ieder voor zich? Luisteren ze naar elkaar, of praat iedereen gewoon harder om boven de rest uit te komen?
In mijn hoofd zag ik ze haarscherp voor me. Stuk voor stuk prachtige, geslaagde mensen die rotsvast in het leven stonden. Ik had ze indrukwekkende karakters gegeven en ze passende beroepen toegedicht.
Wat nou, dacht ik, als ze het ontzettend gezellig hebben met elkaar?
Mijn inspiratie maakte onmiddellijk een snelle duikvlucht richting het putje. Want laten we eerlijk zijn: er is niets zo dodelijk saai als driehonderd pagina’s vol gelukkige mensen die elkaar thee inschenken en vragen hoe hun dag was.
Er zat dus maar één ding op. Ze moesten lijden. Grondig.
Toen kwam natuurlijk de grote vervolgvraag: waaronder dan? Het kostte me een paar koppen koffie en een hoop gestaar naar de muur, maar uiteindelijk viel het kwartje: ze dragen allemaal een geheim bij zich.
Tijd voor pen en papier. Het échte puzzelen kon beginnen.
Wie draagt welk duister geheim met zich mee, en waarom in vredesnaam? De afloop? Ach, die verzin ik later wel een keer. Eerst ging ik mezelf maar eens even heerlijk onderdompelen in een moeras van leugens, bedrog en familiedrama.
In mijn volgende blog ga ik hier dieper op in!
Reactie plaatsen
Reacties