Waar was ik de vorige keer gebleven? O ja, ik was eruit: ik wilde een psychologische roman schrijven. Toen die keuze eenmaal was gemaakt, kon ik mijn fantasie de vrije loop laten. Dus ging ik snel op zoek naar de juiste ingrediënten: verhaallijn en hoofdpersonen.
Harry Mulisch zei eens gekscherend: ‘Ik schrijf in bad.’ Ik zie het voor me: pen, papier en natte handen … geen goede combinatie. Hij bedoelde te zeggen dat hij werd geïnspireerd tijdens het ‘nietsdoen’.
Zo werkt het ook bij mij. In bad, of net voor het slapengaan, zet ik mijn denken uit en mijn fantasie aan. En zo werd mijn familie Van Rhoden geboren. Vergelijk het met tekenen of kleien. Je kneedt als het ware nieuwe personages, net zolang totdat ze geloofwaardig zijn.
Ik zag een vader en een moeder met vier volwassen kinderen voor me. Mijn verbeelding ging ijverig aan de slag. Hoe zien ze eruit, wat voor karakter hebben ze, hoe gedragen ze zich, waar worstelen ze mee? Hebben ze partners? Wat doen ze voor hun werk?
Langzamerhand kwamen de door mij geschapen figuren tot leven. Niet alleen op papier, maar ook in mijzelf. Ze begonnen steeds meer als mijn eigen familie te voelen en ik moest met ze meebewegen — of ik dat nou leuk vond of niet. Ze maakten zich tijdens het schrijfproces los van mij, namen eigen beslissingen en deden onverwachte dingen; net zoals dat gebeurde met mijn eigen kinderen.
Zo, het ei was gelegd. Hoe nu verder? Ik moest op zoek naar een thema. Wat hebben deze mensen gemeen met elkaar? Dat blijft voor nu een geheim.
In mijn volgende blog ga ik hier dieper op in!
Reactie plaatsen
Reacties